Le të mos mbajmë frikë, por përgjegjësi dhe solidaritet ndaj koronavirusit …

0

Nuk është e paarsyeshme të kesh frikë nga covid-19. Një virus shumë ngjitës, në të cilin ne nuk kemi imunitet të mëparshëm dhe i cili mund të çojë në një kërcënim të vërtetë për jetën. Përvoja e përkeqësimit të shpejtë që shihet në raste të rënda dhe ajo që e bën një grip të duket si një pneumoni serioze dhe kërcënuese për jetën është e frikshme. Dhe për t’i bërë gjërat më keq, fakti që masat e mos përhapjes të bëjnë të përjetosh këtë përvojë veçanërisht të vetmuar, edhe pa praninë e të dashurve gjatë kohës së vështirë. Njerëzit e gjejnë veten duke brohoritur pa patur ngrohtësinë e rehatinë e pranisë së të dashurve.

Vetmia e frikës

Frika është një ndjenjë shumë e thellë, personale dhe e pakthyeshme. Mund të na mobilizojë, të na mbajë prapa, por edhe të na paralizojë. Dhe frika për jetën vjen nga aspektet më të thella të ekzistencës sonë. Kështu që ai mund të na marrë, fjalë për fjalë, çfarëdo që mbrojtjet tona janë kundër tij, dhe të na detyrojë të mendojmë për kushtet e tij.

Dhe në një farë mase, kjo është pikërisht ajo që duhet të bëjmë. Të pranojmë frikën si një tregues të rrezikut real, të madh dhe aktiv dhe të marrim të gjitha masat e nevojshme, për të ndryshuar sjelljet dhe praktikat tona. Le të pranojmë që do të ketë kufizime. Kuptoni se si ne trajtojmë jetën e njerëzve të tjerë dhe të tonat.

Përballë frikës njerëzit ndjehen të vetmuar. Kjo është veçanërisht frika e jetës. Ne mendojnë se më së shumti mund të shpëtojnë veten. Ne mund të mendojnë se gjithçka që mund të bëjmë është të mbrojnë veten dhe të dashurit e tonë, madje edhe në kurriz të njerëzve të tjerë.

Edhe më keq, në një pandemi të tillë, kur mënyra e transmetimit përfshin kryesisht kontakt me tjetrin, është e mundur që të shihet tjetri si rrezik, si një kërcënim. Kjo shpjegon gjithashtu se si një panik i madh shpesh çon në praktika të personalizuara jo korrekte e shtërnguese. Kapërcimi i përgjegjësive individuale është i nevojshëm dhe mund të ndihmojë në këtë drejtim.

E megjithatë nuk jemi vetëm kundër frikës

Por në realitet ne nuk jemi të vetëm për t’iu përgjigjur kërcënimit. Situata aktuale e pandemisë ka treguar se ndërsa kjo ndjenjë e thellë individuale e frikës po na pushton, në të njëjtën kohë jeta dhe shëndeti ynë varen nga të tjerët dhe të tjerët varen nga ne.

Kjo ka të bëjë edhe me rregullimin e sjelljes, të domosdoshëm për të mbrojtur të tjerët dhe për të mos u bërë pjesë e një zinxhiri të transmetimit të sëmundjeve, madje edhe në formën e sotme ekstreme të kufizimit të pothuajse të të gjithë lëvizjes. E gjithë kjo betejë do të përcaktohet nga puna dhe qëndrimi ynë e i të tjerëve, nga stafi mjeksor pasi ende u kërkohet të punojnë pa pushim dhe padyshim funksionet themelore të jetesës duhet të vazhdojnë.

Ky konstatim i dytë do të thotë që nuk ka asgjë personale në luftën kundër pandemisë. Sado i thellë dhe individual të jetë frika në thelbin e saj, aq më shumë kolektiv është realiteti i vetë pandemisë, si në evolucionin ashtu edhe në trajtimin e tij.

Gjetja e dytë është se duhet t’i kundërvihemi frikës. Më mirë ta transformoni atë. Çështja nuk është të fshihet frika ose të besohet se po e gënjen. Kjo do të ishte e pamundur dhe padyshim e rrezikshme. Çështja është ta transformojmë atë. Mobilizimi reflektiv i frikës, kur paralizohemi nga paniku, na bën të kemi më shumë përgjegjësi dhe solidaritet.

Për të mposhtur frikën

Frikë, por jo frikë. Të mendojmë se mund të bëjmë diçka. Bëni diçka për të kontribuar në këtë betejë të përbashkët. Kjo është mënyra e vetme. Për të vënë në veprim kufizimet si pjesë e kësaj përpjekjeje. Të mendosh për grupe të cenueshme dhe mos t’i vesh në rrezik. Le të mos lëmë askënd vetëm. Sigurohuni që sjellja jonë në punë ose në jetën e përditëshme e zgjeron rrjetin e mbrojtjes dhe nuk e rrezikon atë. Tregoni rrugën për të tjerët në mënyrë që ata gjithashtu të përshtatin praktikat dhe sjelljet e tyre me tuajat. Për të respektuar punën e atyre që duhet të punojnë sot, pafundësisht, duke filluar nga stafi i urgjencave. Të pretendojmë atë që na duhet, por të mos humbasim gjestet e thjeshta të solidaritetit që mund të bëjnë ndryshimin.

Pandemia do të kalojë një ditë. Ekziston rreziku për ta lënë një shoqëri akoma më të frikësuar dhe madje edhe më të personalizuar. Kjo do të jetë një shoqëri në fakt e mposhtur nga pandemia, pavarësisht nga numri i viktimave. Por gjithashtu mund të lërë pas një shoqëri kolektiviteti, solidariteti dhe përgjegjësie. Kjo do të jetë një shoqëri që ka fituar betejën.

Comments

comments

Share.

About Author

Avatar

Leave A Reply

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.