DR. XHAVIT MIFTARI

0

KOMSHIU IM XHAVIT MIFTARI, MJEKU I PARË INFEKSIONIST I DIBRËS

Elegji, e vonuar një vit, ndryrë në shpirt…

Ka ditë që më vjen e më ulesh në kujtesë Xhavit Miftari. Më ulesh siç më uleshe në divan, në kuzhinën e ngushtë, me një gotë raki e kafe, pjekur nga Natasha, siç ulesha në divan, në dhomën tënde me ballkon, me një gotë raki e kafe, pjekur nga Shahja…
Eh sa mirë shkonim komshiu im. Sa mirë shkonin Altini me Dufin. Sa dashuri kishin me njëra tjetrën Alma me Erblinën aktoret e bukura të tetarit të kukullave të shtëpisë së kulturës. Sa shpirtmadhe ishte nëna jote, NËNË e madhe që rriti me mund e djersë një djalë si ti…
Të kam në kujtesë komshiu im kur dilje nga shtëpia, tek zbrisje dy shkallë e ktheheshe mbrapsht, ngrije këmbën një shkallë më lart e lidhje këpucën, një herë njërën e njëherë tjetrën, e zbrisje shik i veshur me atë trupin e drejtë, fytyrën e qeshur që shpërndante mirësi.
I jetoj në shpirt çastet kur vinte për vizitë Seferi, kushëriri jot, shoku im shofer në ndërmarrjen bujqësore, me të shoqen. Bubullinte shkalla nga zëri bariton i Seferit tek ngjiste shkallët, zëri mikpritës i  Shahes dhe nënës tënde, e qeshura jote…
“Kohë që nuk vijnë më”, më shkruante sot Alma, në përvjetorin e parë të ikjes tënde…
Ishe jo vetëm komshiu por edhe doktori im i familjes. Kur u operova për tëmthin nga doktor Arif Hasani e Lul Pilafi me reanimator Selim Horeshkën ma kishe mbajt dorën tek koka sikur të ishe vëllai im e më vonë më tregoje që përveç tëmthit më kishin hequr edhe dhimbjen e stomakut aq herë të biseduar bashkë.
Ishe i dashuruar shumë pas profesionit. Nga një klinikë e vogël me disa shtretër hodhe themelet e një spitali të sëmundjeve infektive. E kam në arkiv hedhjen e themeleve. E kam edhe shkatërrimin e tyre në vitet e mbrapshta që erdhën si një virus vdekjeprurës, më i keq se ky që jetojmë sot. Nuk e kam në foto kur u rindërtua e ti me bluzën e bardhë shkoje dhomë më dhomë duke përcjellë shpirtin e madh të mjekut, ilaçi shërues i jetës tënde.
Nuk e di në se i kanë vënë emër të përveçëm spitalit, emrin domethënës XHAVIT MIFTARI. Po qe se ia kanë vënë, nder i kanë bërë vetes. Po qe se nuk ia kanë vënë, është koha që një bust Juaji me bluzë të bardhë hedhur  krahëve të vendoset në hyrje të tij.
Ka ditë që më vjen në kujtesë Xhavit Miftari!
Ditë zie botërore!
Mos u bëfshin muaj!
Do të dëshiroja që këto ditë, në radhë me shokët e profesionit tënd, të ishe edhe ti, mjeku i parë infeksionist i Dibrës që e ngjite disiplinën tënde shkencore nga një pavijon i vogël në një spital modern, që le gjurmë që nuk shlyhen kurrë.
Por ti ike. Ike shpejt. Ende mbi varrin tënd nuk është ripërtërirë për së dyti bari e gonxhet e trëndafilit të lules së jetës tënde Almës, nuk kanë riçelë…
Një vit më parë kur ike më dhëmbi shumë. Më dhëmbi se isha larg e nuk mundesha ta ngushëlloja bashkë me Natashën bashkëshorten tënde Shahen, djalin tënd Menduin, vajzën tënde Almën. Alma, në përgjigjen ndaj ngushëllimit tim nga larg ma thau pak lotin me atë që më dërgoi, jetën tënde si njeri e si mjek, atë që ti e kishe ekspozuar me thjeshtësi dhe dinjitet…

“Xhavit Miftari ka lindur me 5 gusht 1935 ne Çerenec të Dibrës. Para se të fillojë aktivitetin në sektorin e shëndetësisë (1966) ka punuar për 3 vite rresht në sektorin e arsimit dhe kulturës, ka hapur për herë të parë shtëpinë e kulturës në Shupenzë në vitin 1955-1957. Në vitin 1961 -1966 kreu studimet në UT Tiranë dega mjekësi. Më pas u specializua për sëmundjet infektive.
Disa nga aktivitet kryesore profesionale të tij janë:  tifoja abdominale, klinika, referate në sesione shkencore
mbi epidemiologjinë e hepatitit viral, referate në sesione shkencore në bashkëpunim me dr. Tush Balliu dhe dr. Selami Nazifi, komplikacionet e fruthit (buletini i shkencave mjekësore), bruceloza në rrethin e Dibrës (me bashkëpunëtorë Dr.E.Eltarin, B.SH.M), studimet mbi hepatitet virale dhe dizenterinë  në  Dibër (1981-1985) në  bashkëpunim me këshillin shëndetësor të ministrisë së shëndetësisë, reference mbi historikun 50-vjeçar të shërbimit infektiv ne rrethin e Dibrës (1945-1996) mbajtur ne maj të vitit 1995, mbi kodin e etikes dhe deontologjisë mjekësore, mbajtur ne konferencën e parë të kujdeseve infermierore në vitin 2005.

Në shtyp ka përcjellë se çfarë të marrim dhe të lëmë nga mjekësia popullore, botuar ne gazetat ”Ushtima e maleve ”dhe ”Rinia, gjendjet komatoze”, botuar ne revistën mjekësore, ngrirjet e trupit, botuar në gazetën “Ushtime e maleve”…

Ka mbrojtur gjuhën angleze ndër të parët dhe është vlerësuar mirë në Tiranë, ka qenë president i urdhrit të mjekut nga viti 2001-2008, ka qenë pedagog i shkollës mjekësore të mamive Peshkopi nga viti 1966 e deri në mbarim, është dekoruar nga Kuvendi Popullor në vitet 1990-1995 me motivacionin “Në shërbim të mirë ndaj popullit”, ka marrë titullin “Qytetar Nderi” i qytetit te Peshkopisë më datën 18.05.2012. Në vitin 2015 Bashkia Bulqizë (komuna Gjoricë) i ka akorduar titullin “Qytetar Nderi”…”

E kërkova Xhavit Miftarin në arkivin tim fotografik. Nuk mund të mos ishte mes më se dhjetëmijë filmave fiksuar në kujtesën kompjuterike. E gjeta në një moment të bukur të jetës sime, në 40 vjetorin e ditëlindjes, në maj të viti 1981…
Ishte midis njerëzve të mi më të dashur, prindërve e  njerëzve të gjakut, pranë e pranë në dhomë shtëpiake, krah për krah njeri tjetrit. Të qeshur, të gëzuar, siç gëzonim asokohe kur portat e shtëpisë i kishim me kompensatë që mbylleshin me një çelës të zakonshëm, e në ditë të shënuara njerëzore të gjitha portat e shtëpive të shkallës në pesë kate hapeshin…
 E kapa foton ku ishe në krah me dy nga komshinjtë një kat më poshtë, Myrtezain dhe Rinën, bashkë me familjarë të mi.
Bëra një prerje dhe e veçova në portret Xhavitin në atë buzëqeshjen e tij që nuk i shkëputej nga buzët e atë rrezatim njerëzor që e veçonte nga të tjerët…
E sot, një vit pas, nuk mund të mos marr me vete e përcjell Xhavitin me “bluzë të bardhë”, Xhavitin me dhembjen e Almës…

Anonime m’duken
ftyrat e njerëzve qe nuk te njofin
e kisha dashte me iu fole për ty
qe edhe ata me ken dikushi…
Iku nje vit pa ty ba…

Nuk mund të le Almën në “ankesën”  e saj njerëzore:

26 korrik 2019

Shumë shpejt ma more edhe mamin o ba  .  Qofshi në shkallët më të larta të xhenetit.   Fryma dhe rrahja e zemrës time, ju që me dhatë jetën e që mbartët dhimbjen time.

*                  *                  *


E ndjeva detyrim shpirti, sot pas një viti ikje njeri pas tjetrit, ta çliroj një rrjedhë loti, për komshinjtë e mi, Xhavit dhe Shahe Miftarin…
Ishin dhe mbetën njerëz për të cilët çdo fjalë mirësie të përdorësh është pak, shumë pak…

Abdurahim Ashiku

Athinë, 25 mars 2020

Comments

comments

Share.

About Author

Abdurahim Ashiku

Leave A Reply

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.