Pedagogët e filologjikut…

0

PEDAGOGËT E FILOLOGJIKUT DHE MËSUESIT VULLNETARË TË SHQIPES NË GREQI

Pedagogët e Fakultetit Filologjik të Universitetit të Tiranës mësohet se janë ngujuar në grevë së bashku me studentët.
Dy nga pedagogët, të njohur si analistë partiakë të djathtë (njeri ish deputet i PD-së) nga njeri kanal në tjetrin, ngulin këmbë si “dhia në urën e telit” që të shuhet nga faqja e dheut ligji për arsimin e lartë, ligj që është miratuar nga dy parti asokohe në të njëjtin lengjer të çorbës tash 28 vjeçare të miratimit dhe ç’miratimit të ligjeve sa herë ndërrohen kuajt në karrocë.
Nuk do të merrem me ta, po i lë ti mbushin mendjen vetes në kanalet televizive netëve të gjata të dimrit.
Gjetkë dua të dal, tek mësuesit e gjuhës shqipe në Greqi (e më gjerë), mësues vullnetarë të cilët që nga 7 marsi i vitit 2001 janë të harruar nga shteti dhe shoqëria shqiptare nga kanalet dhe (k)analistët.
Mësuesit janë ish studentë të filologjikut (apo të universiteteve të tjerë) që morën nga tekstet e shkollës së lartë Naimin e Gjergj Fishtën, dhe të mëdhenjtë e të mëdhenjve të Rilindjes Kombëtare për t’i bërë pjesë të ndërgjegjes së fëmijëve të emigrantëve, të prindërve dhe fëmijët e tyre që nuk deshën dhe nuk duan që të vdirret gjuha shqipe.
Janë shkruar drejtpërdrejt nga “stekat e emigrantëve”, “podrumet”, madje edhe nga tavolinat e klubeve (një foto të cilën po e përcjell) dhjetëra e dhjetëra shkrime, madje edhe 4 libra me mbi 2000 faqe e mbi 600 fotografi, për Ta e për dëshirën e tyre për të mos u sprapsur asnjë çast nga mësimi i fëmijëve të mërgimtarëve si ta shkruajnë, si ta lexojnë e si ta këndojnë gjuhën e nënës Shqipëri.
Dritëro Agolli, në një bisedë për ta, i ka quajtur “Rilindës të kohës sonë”.
Asnjë qindarkë nuk ka rrjedhë në xhepin e më se 50 mësuesve vullnetarë në Greqi nga shteti shqiptar apo nga ndonjë fondacion bamirësie.
I vetmi “kujdes” në shkallën “bezdisëse” ka qenë dërgimi (me muaj të tërë vonesë) i abetareve.
Megjithatë, ato mësuese e mësues, nuk janë sprapsur. I ndjeri Dashmir Zaçe mësues i parë i gjuhës shqipe në Greqi (Selanik 7 mars 2001) në një bisedë me të më thoshte:
“…Unë dua ta shtrijë në kohën e rilindësve sepse edhe ne punojmë në ato kushte që bëhej mësimi i shqipes në kohën e tyre. Edhe ne bënim mësim fshehur me frikën se mos nga zbulonte policia greke. Edhe ne e bënim pa libra, i fotokopjonim ato dhe ua jepnim nxënësve. Por ka një ndryshim të madh që mua më shqetëson, nuk më kënaq. Në qoftë se librat, abetaret, në kohën e rilindësve shtypeshin në shtypshkronjën e Bukureshtit, sot në kohët moderne ne punonim pa abetare. Dua të them se ne punojmë në kushte të vështira. Lumturia jonë është sepse ne edhe në këto kushte të vështira gjuhën shqipe arrijmë tua mësojmë fëmijëve. Rrënjët e identitetit ne po i ruajmë dhe nuk do ti lëmë që të zhduken për atë pjesë që na vjen në shkollë.
Ka edhe diçka tjetër. Ne, përveç abetares, gjithmonë në veprimtaritë tona fëmijëve u japim vetëm poezi të rilindësve. Kjo sepse, atje është në mënyrën më të qartë, identiteti kombëtar. Atje pasqyrohet në mënyrë, jo se në të tjerat nuk pasqyrohet por është më i kapshëm, kombi, thjesht patriotizmi i kulluar. Për veprimtari ne shfrytëzojmë literaturë nga Fan Noli, nga Migjeni, nga Nonda Bulka, Lasgush Poradeci, Fishta, Mjeda… Naimi është i pari, është i pranishëm në të gjitha….”

Dashmir Zaçe iku duke lënë pas emrin dhe respektin tek nxënësit e tij jo vetëm në Përmet por edhe në emigracion.
Iku pa një “Fletë Nderi” apo ndonjë stimul zyrtar kur, për veprën dhe përkushtimin atdhetar, meriton të shpallet “Nder i Kombit”.
Është kërkuar për ta (dhe për mësimin e gjuhës shqipe në mërgatë) të ketë një ligj (Kosova e ka) ku ata të njihen zyrtarisht si mësues të gjuhës shqipe në emigracion, të jenë pjesë e amzës zyrtare të Ministrisë së Arsimit, të shpërblehen për punën që bëjnë, të ketë fond të veçantë në buxhetin e shtetit për ta dhe për mësimin në tërësi të gjuhës shqipe në mërgatë.
Deri sot, tash 18 vjet nga 7 Marsi 2001, mund të mbushim gojën plot dhe të themi se për ta dhe për fëmijët e emigrantëve shqiptarë në emigracion nuk është bërë asgjë përveç përrallave treguar (zënë ngushtë nga ndonjë pyetje) në ndonjë takim apo në seminare tërësisht të pabarabarta mes mësuesve vullnetarë shqiptarë në Greqi e gjetkë dhe mësuesve kosovarë që për punën që bëjnë paguhen, ka ligje specifike për Ta.
Do të desha që pedagogët e Filologjikut të Tiranës t’i shihja jo korridoreve dhe sallave të leksioneve  mbi grumbuj  tavolinash e karrigesh, por në një ballafaqim me mësuesit vullnetarë të gjuhës shqipe në Greqi (dhe më gjerë).
Do të desha të shihnin ku e zhvillojnë mësimin mësuesit vullnetarë dhe sa të frikësuar janë ata se mos ekstreme të njohura të së djathtës greke u hyjnë një ditë në klasë e shkatërrojnë pa pikën e përgjegjësisë gjithçka.
Do të desha që të bënin një ballafaqim me ministren e arsimit duke i kërkuar me këmbëngulje që mes dikastereve përkatëse të lidhej marrëveshje zyrtare që mësimi i gjuhës shqipe në Greqi e gjetkë të bëhej në klasa plot dritë dhe mësuesit të jenë ligjërisht të mbrojtur.
Pedagogët dhe studentët në Shqipëri paguhen nga taksapaguesit shqiptarë, edhe nga mësuesit vullnetarë të gjuhës shqipe në mërgatë.
Do të desha që t’i njihnin  këta “Rilindës të Kohës Sonë” për t’i futur si shembull të madh atdhetarie në leksionet e tyre…

Abdurahim Ashiku

Gazetar

Athinë, 21 janar 2019

Comments

comments

Share.

About Author

Abdurahim Ashiku

Leave A Reply

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.